Arlet Sint-Martens-Latem: proeven bij Timon Michiels

“Simpel, eerlijk eten met kwalitatieve basisproducten. Op het gemakske genieten in een gezellige sfeer.” Zo omschrijft chef Timon Michiels (ex-Carcasse) zijn nieuwe restaurant Arlet, dat op 4 november 2026 officieel de deuren opent aan het dorpsplein in Sint-Martens-Latem. Ik mocht tijdens de pre-opening als één van de eerste gelukkigen aanschuiven. Het resultaat? Een indrukwekkende avond waarop ambachtelijke charcuterie, verfijnde kalfshersentjes meunière van de houtgestookte plancha grill en een gulle gastvrijheid naadloos samenkomen in een sfeer die voelt als “gezellig café” meets fine dining.

Eerlijk? Vooraf vond ik het moeilijk om mij iets voor te stellen bij de omschrijving van het concept. Goed eten, mooie producten en gezelligheid: daar zullen heel wat restaurants zich in herkennen. De beschrijving klopt natuurlijk en past perfect bij de nuchtere, bescheiden sfeer die er hangt. Maar tegelijk doet het bijna tekort aan de realiteit.

Achter die ongedwongenheid schuilt namelijk een zaak waar werkelijk élk detail tot in de puntjes is uitgedacht. Gewoon goede producten worden hier zonder veel tamtam naar een bijzonder hoog niveau getild. Het is een eervolle ode aan de gastvrijheid van zijn grootmoeder, met op het bord een indrukwekkende laag diepgang en vakmanschap. Moest oma op een onbewaakt moment een overdosis sterke koffie of een litertje pepdrank achterover kieperen, dan begin je misschien een beetje in de buurt te komen van het energieke, gelaagde smaakprofiel op je bord.

Na deze avond begrijp ik vooral waarom Arlet zich zo moeilijk laat samenvatten in een paar snelle zinnen of een vluchtig filmpje. Sommige tafels verdienen simpelweg wat meer tijd. Om aan te zitten én om er uitgebreid over te vertellen.

Arlet in Sint-Martens-Latem: thuiskomen aan het dorpsplein

Ook de locatie helpt om dat gevoel te begrijpen. Arlet bevindt zich in een hoekpand aan Dorp, bij het dorpspleintje van Sint-Martens-Latem, met de Sint-Martinuskerk als herkenningspunt. Een pittoreske dorpskern die mooi aansluit bij de warme, vertrouwde sfeer die Timon binnen wil neerzetten. Het restaurant en de branding worden gekenmerkt door groene en witte kleuren die tegelijk chic en warm ogen. Die combinatie geeft het geheel een eigen karakter, zonder dat je het gevoel krijgt dat je je plots bijzonder deftig moet gaan gedragen.

De aandacht voor details loopt ver door. Van de glazen tot de handdoekjes en zelfs de aanstekers: telkens komt dezelfde stijl terug. Het zijn kleine dingen die je misschien niet allemaal bewust registreert, maar samen bepalen ze wel hoe verzorgd een plek aanvoelt.

Voor mij vat het bierglas die aanpak mooi samen. Een vertrouwd nostalgisch ogend voorwerp, dicht bij zijn oorsprong, dat door een verfijnde afwerking helemaal bij Arlet past. Diezelfde gedachte zou ik later ook meermaals op het bord herkennen.

Gul aan tafel, precies in het glas

Die huiselijke gulheid kwam ook terug in de tafelhapjes. Klassiek hoofdvlees met gepekelde groentjes, coppa van Angus beef en Iberico-chorizo: vertrouwde vleeswaren die hier met veel aandacht worden geserveerd. De Berkel-snijmachine staat centraal in het restaurant, waar de vleeswaren vers worden versneden. Het geeft de charcuterie een zichtbare plaats in de beleving. Ook daarin herkende ik een verwijzing naar Timons periode bij Carcasse: mooie producten, ambacht en het plezier van samen proeven.

En dan die kruidenboter.

Met de hoeveelheid die er die avond gemiddeld per persoon verdween, kan een doorsnee huishouden vermoedelijk een dikke week koken. Ietwat decadent misschien, maar het moet maar zo lekker niet zijn. En het is ook “maar boter”, hé. Het is zo’n onderdeel dat in een restaurantverslag gemakkelijk een bijrol krijgt. Aan tafel doet het bijzonder veel: nog voor je goed en wel aan het menu begonnen bent, merk je hoeveel zorg er naar de smaak gaat.

Voor de cocktails en mocktails tekende Robbe Dupon van Cocktails and Talks. In mijn glas kwam de “Jus de Plum”: een doordachte combinatie van Graham’s Blend No. 12, Cointreau, gefermenteerde pruim (lacto plum), vlierbes en een frisse touch van champagne acid. Het resultaat was een heerlijk verfrissende cocktail met tegelijk een warme, gelaagde toets die perfect bij het seizoen paste. De kracht zat ‘m opnieuw in de balans: visueel strak en eenvoudig, maar qua smaak naadloos afgestemd op het menu en de sfeer aan tafel.

Vertrouwde smaken, met de nieuwsgierigheid van een chef

Gezellig ouderwets (maar dan op de goede manier) met een verfrissende, doordachte twist. Zo voelde deze avond voor mij aan. Je herkent smaken die een gevoel van thuiskomen geven, terwijl Timons signatuur dat vertrouwde gevoel geregeld even uitdaagt. Dat werd meteen duidelijk bij de eerste amuse: een kleine tartelette van garnaal met een licht spicy toets. Eén hap. Op papier klinkt het behoorlijk overzichtelijk. De complexiteit aan smaken had ik in dat eenvoudig ogende hapje echter niet zien aankomen.

Zacht en tegelijk intens, met een diep hartige smaak, iets verfrissends en mild pittig. Er gebeurde opvallend veel, terwijl het geheel mooi samenbleef. Van een opener gesproken. Timon ontvangt de daaropvolgende complimenten ontwapenend met een blijk van vertrouwen: “Leuk hé”. Meer niet en toch zoveel zeggend! Daar werd voor mij meteen duidelijk wat die eenvoud bij Arlet betekent. Je krijgt een hapje dat vanzelfsprekend klinkt, een beetje oldschool misschien zelfs. Maar dan proef je en besef je dat het allesbehalve vanzelfsprekend is! Een nuchtere smaakbom zonder tierlantijntjes.

Of, met een knipoog: dit is het menu dat je kunt verwachten als oma pepdranken ontdekt. Die vertrouwde gezelligheid blijft overeind, maar ondertussen verschijnt er een opeenvolging van smaken op tafel die je aandacht stevig vasthoudt. Dat de naam Arlet een eerbetoon is aan Timons grootmoeder, past bij dat gevoel van gastvrijheid. De sfeer nodigt uit om op je gemak te blijven zitten, terwijl de keuken genoeg eigenzinnigheid toont om je nieuwsgierig te houden.

Finesse die je nieuwsgierig maakt

Naast die herkenbaarheid toont Timon ook het lef om ingrediënten te serveren waarvoor sommige gasten misschien even terugdeinzen. De kunst zit ’m dan in een bereiding die uitnodigt om tóch te proeven. De vlezige Irish Mór-oester met ponzu, karnemelk en dille was daar een fantastisch voorbeeld van. Een fenomenale combinatie die ook oestertwijfelaars kan overtuigen. Aan tafel werd de oester unaniem positief onthaald, ook door mensen die vooraf minder fan waren. Vol van smaak, heerlijk vlezige structuur en subtiel zilt. Wie denkt dat een oester vooral smaakt naar slijmerig zeewater, moet bij Arlet dringend komen ontdekken hoe magnifiek en delicaat dit topproduct écht kan zijn.

Daarna volgde een gerecht dat bij sommigen wellicht wat koudwatervrees oproept: gebakken kalfshersentjes meunière met lardo (omdat het kan), verrassend toegankelijk geserveerd. Alleen de naam al doet sommigen misschien aarzelen, maar dit bord is juist de perfecte kennismaking met hun delicate karakter. De smaak en textuur doen denken aan kalfszwezerik, maar dan nog een tikkeltje zachter en subtieler. De bereiding op de houtgestookte plancha grill gaf er bovendien een fijne, rokerige toets aan die het gerecht helemaal afmaakte.

Van experiment naar rustpunt

Dat is precies wat ik zo sterk vind aan Timons aanpak: vertrouwde klassiekers krijgen een eigenzinnige upgrade, terwijl minder voor de hand liggende ingrediënten heel toegankelijk worden gemaakt. Als gast krijg je zo alle ruimte om te ontdekken, zonder dat het geforceerd aanvoelt. En dat werd gewaardeerd. Aan de reacties rondom mij te horen, kon Timon met die kalfshersentjes toch enkele twijfelaars overtuigen. Niet iedereen, maar dat hoeft ook niet.

Voor mij tonen de voorgerechten hoe Timon bij Arlet ruimte maakt om met uiteenlopende ingrediënten te werken en zijn eigen signatuur verder vorm te geven. Dat blijkt ook uit de gambero rosso. Geserveerd met zuiver tomatenwater, colatura en kaviaar is dit een zijdezacht bordje waarin absolute finesse centraal staat. De opbouw lijkt op het eerste gezicht heel puur en overzichtelijk, maar een intense smaakmaker als colatura brengt er enorm veel gelaagdheid in. Het vormde een elegant rustpunt op het menu én een perfect gegoten brug naar de vertrouwde signature dish (voor mij ook een herkenbare verwijzing naar zijn periode bij Carcasse) die zou volgen.

De rode Mibrasa: vuur als smaakmaker

Als BBQ-liefhebber valt mijn oog uiteraard meteen op de rode Mibrasa met Timons naam erop. Het toestel staat prominent in de open keuken en vormt een waar pronkstuk. Niet louter voor de show, maar als cruciaal werkpaard voor het hoofdgerecht. Voor wie de Mibrasa minder goed kent: dit is een gesloten houtskooloven die directe kolenstraling combineert met de warmte van een ovenruimte. Via de luchttoevoer regelt de chef de intensiteit van de gloeiende kolen; ook de positie van het gerecht op het rooster beïnvloedt de bereiding.

Dat open zicht op de keuken sluit naadloos aan bij de beleving in de zaal en nodigt uit om mee te genieten. De gepassioneerde uitleg en de verfijnde afwerkingen aan tafel maken je als gast extra nieuwsgierig naar wat er in de keuken gebeurt. Vuur krijgt zo een heel tastbare rol in het verhaal van de avond.

Hoewel vuur en rook in diverse gerechten terugkomen, zou ik Arlet op basis van deze ervaring zeker geen ‘BBQ-restaurant’ noemen. Vuur en rook fungeren eerder als een elegante rode draad doorheen het menu en hoeven niet de ruggengraat van het gerecht te vormen, maar volstaan als subtiel “extra ingrediënt”. Denk aan de subtiele smoky touch bij de kalfshersentjes of de kruidenolie met een soms bijna onopvallende rooktoets bij de bijgerechten. Het voegt diepgang en karakter toe, zonder dat elk bord gedomineerd wordt door een zware rooksmaak.

Precies daarin zit voor mij ook inspiratie voor thuis. Hoeveel rook heeft een gerecht nodig en wanneer is het net voldoende aanwezig? Op welk onderdeel wil je die smaak laten terugkomen? Soms is een klein accent voldoende om een vertrouwde bereiding een extra laag mee te geven.

Signature dish: côte à l’os uit de Mibrasa

Bij het hoofdgerecht kwam die ervaring met vuur duidelijk samen in Timons signature côte à l’os uit de Mibrasa. Een herkenbare verwijzing naar zijn periode bij Carcasse, geserveerd met een tafel vol verfijnde sides. Een pureetje met gerookte kruidenolie, gegrilde sla, gele biet en fenomenale knolselder zorgden ervoor dat er rond het vlees genoeg te ontdekken viel. De gegrilde sla riep dan weer de associatie met een caesarsalade op. Opnieuw zo’n herkenbare combinatie die hier een eigen invulling kreeg.

Bij de gele biet vond ik de stevige kaas persoonlijk wat te intens. Dat was het onderdeel waarmee ik die avond iets minder aansluiting vond. Een kwestie van smaak, want tegenover die combinatie stond dan weer een van mijn favoriete ondergewaardeerde groenten: knolselder. Die mag van mij gerust vaker zo’n volwaardige plaats op tafel krijgen.

Het geheel nodigde uit om rustig te proeven en te delen. De côte à l’os vormde het middelpunt, terwijl de bijgerechten mee bepaalden hoe je ervan at. Dat gulle gevoel aan tafel bleef zo overeind, met de verfijning die ondertussen door de hele avond liep.

Krijg je hiervan zelf zin om de barbecue aan te steken? In mijn recept voor reverse seared côte à l’os met béarnaise vind je mijn eigen aanpak voor thuis. Of als je liever de vurige benadering hanteert, kijk dan zeker ook even naar deze hanging côte à l’os boven open vuur.

Van Amarena-kers tot een laatste arlette

Als dessert kregen we een Eton mess met Amarena-kers, yoghurtijs en knapperige meringue voorgeschoteld. Wie mij een beetje kent, weet dat ik een enorme fan ben van kers maar net wat minder van een zoet dessert. Maar de manier waarop de diepe zoetheid van de Amarena-kers hier werd gecounterd door het frisse yoghurtijs, maakte dat het geheel mooi overeind bleef. Voeg daar nog kraakverse meringue aan toe, waar je mij eerlijk gezegd altijd voor mag wakker maken, en je krijgt een heerlijke wisselwerking tussen zoet, zuur en textuur. Niet mijn favoriete onderdeel van het menu maar zeker een waardige “afsluiter”.

Bij de koffie kregen we, hoe kan het ook anders, een toepasselijke knipoog naar de naam van de zaak geserveerd: een arletje. Voor wie dit klassieke Franse gebakje niet kent: een arlette is een flinterdun, knapperig bladerdeegkoekje met een gekaramelliseerd laagje suiker, vaak op smaak gebracht met kaneel. Een uiterst ambachtelijk koekje dat een fijne knipoog maakt naar het traditiegevoel van het restaurant. Toch was dit koekje achteraf gezien misschien wel het braafste element van de hele avond.

Waar enkele tafelgenoten vonden dat het arletje best wat gulle zoetheid kon gebruiken, zat mijn bedenking aan de andere kant van het spectrum. Na een menu vol gelaagdheid en lef, verwachtte ik hier stiekem een kleine, eigenzinnige twist, een subtiele kick in de specerijen of een onverwacht accent dat het koekje uit zijn klassieke comfortzone trok. Maar misschien is het gevoel van thuiskomen hier net wat belangrijker dan origineel uit de hoek komen? Samen met een uitstekende praline van gezouten karamel en cacaonibs van Joost Arijs vormde het desalniettemin een verfijnd en waardig slotstuk van een diner dat vanaf de allereerste hap bijzonder sterk in elkaar stak.

Ook à la carte en extra beleving aan tafel

Het geproefde menu geeft een eerste indruk van de keuken, maar vertelt nog niet het volledige verhaal van wat Arlet wil bieden. Naast het menu voorziet Timon ook een gevarieerd à-la-carteaanbod, met onder meer tarbot en andere vissoorten. Daarnaast staan er tafelbereidingen op de planning, die voor extra beleving in de zaal moeten zorgen. Dat sluit mooi aan bij wat ik tijdens de pre-opening al ervaarde: het plezier van een gerecht zit ook in de uitleg, de laatste afwerking en het contact met de mensen die het serveren.

Welke gerechten je bij een later bezoek precies zult kunnen bestellen, hangt uiteraard af van de actuele kaart. Deze avond maakte mij in elk geval nieuwsgierig naar hoe die à-la-carteformule verder vorm zal krijgen.

Het eindoordeel: ode aan oma met een vurige ziel

Uiteindelijk draait een geslaagde restaurantervaring om het gevoel waarmee je buitenstapt. Bij Arlet is dat een combinatie van voldoening, bewondering voor het vakmanschap én een glimlach om de ontspannen sfeer. Timon bewijst dat je de warmte van aanschuiven bij oma kunt eren en tegelijk een eigen invulling kunt geven aan vertrouwde recepten.

Door durf te tonen in de voorgerechten en de Mibrasa-houtskoolgrill als subtiele smaakmaker in te zetten, bouwt hij aan een heel eigen identiteit. Arlet voelt voor mij nu al als een bijzonder waardevolle aanvulling op het culinaire aanbod van Latem en omstreken. Een absolute aanrader voor wie houdt van pure smaken, vuur en ongedwongen gezelligheid.

Praktisch: Arlet bezoeken

Welke vertrouwde klassieker zou jij graag eens met zo’n eigenzinnige, verfijnde toets op je bord krijgen? Laat het gerust weten in de reacties.